Angkor Wat - kamienne miasto bogów, które przetrwało wieki

Są na świecie miejsca, których nie sposób zapomnieć. Jednym z nich jest Angkor – niezwykły kompleks świątyń ukrytych w tropikalnej zieleni Kambodży, świadectwo potęgi cywilizacji, która przed wiekami stworzyła jedno z najwspanialszych miast świata.

Historia Angkoru sięga IX wieku, kiedy na terenach dzisiejszej Kambodży zaczęło rozwijać się potężne imperium Khmerów. W okresie największej świetności jego stolica była jednym z największych ośrodków miejskich przedindustrialnego świata. Powstawały tu monumentalne świątynie, pałace, zbiorniki wodne i skomplikowane systemy kanałów. Władcy Khmerów nie szczędzili wysiłku ani środków, aby pozostawić po sobie budowle godne bogów.

Najwspanialszą z nich jest Angkor Wat, wzniesiony w XII wieku za panowania króla Surjawarmana II. Początkowo poświęcony hinduistycznemu bogu Wisznu, z czasem stał się świątynią buddyjską. Jego pięć charakterystycznych wież, symbolizujących szczyty świętej góry Meru, stało się narodowym symbolem Kambodży i znalazło się nawet na jej fladze.

Angkor Wat zachwyca nie tylko rozmiarami, lecz także niezwykłą precyzją wykonania. Kilometry płaskorzeźb przedstawiają sceny z hinduistycznych eposów, procesje królewskie, wojowników, bogów i niebiańskie tancerki – apsary. Każdy fragment kamiennych ścian opowiada historię sprzed niemal tys

 

Ale Angkor to znacznie więcej niż jedna świątynia.

W pobliskim Angkor Thom, ostatniej wielkiej stolicy imperium, znajduje się tajemniczy Bayon, którego kamienne wieże zdobią ogromne, spokojnie uśmiechnięte twarze. Jeszcze inne wrażenie robi Ta Prohm, gdzie potężne korzenie drzew oplatają mury, przenikają przez szczeliny i obejmują kamienne galerie. Tutaj natura i architektura prowadzą odwieczną walkę, a właściwie tworzą razem niezwykłe dzieło sztuki.

Z czasem polityczne znaczenie Angkoru osłabło, a centrum władzy przeniosło się na południe. Wiele budowli stopniowo pochłonęła dżungla. Nie oznacza to jednak, że Angkor został całkowicie zapomniany – miejscowa ludność i buddyjscy mnisi nadal znali jego świątynie. Dopiero w XIX wieku relacje europejskich podróżników, zwłaszcza Francuza Henriego Mouhota, rozsławiły je na Zachodzie.

Najbardziej niezwykłym przeżyciem pozostaje jednak wschód słońca nad Angkor Wat.

Jeszcze w zupełnych ciemnościach ulice Siem Reap ożywają. Dziesiątki tuk-tuków, miejscowych motorowych riksz, wyruszają w stronę świątyń, przewożąc turystów, którzy gotowi są poświęcić kilka godzin snu, aby zobaczyć jeden z najsłynniejszych wschodów słońca na świecie.

Przed świątynią gromadzi się tłum. Początkowo widać jedynie ciemny zarys pięciu wież na tle nocnego nieba. Powoli pojawia się pierwsze światło, niebo zmienia kolory, a sylwetka Angkor Wat odbija się w wodzie. Kamienne wieże, które przez stulecia oglądały tysiące takich poranków, wyłaniają się z ciemności.

To widowisko nie potrzebuje komentarza.